Facebook
Twitter
Google+
YouTube

Interpelacja do Ministra Zdrowia w sprawie świadczenia usług medycznych w zakresie transportu medycznego, nocnej pomocy lekarskiej oraz oddziału ratunkowego na terenie pow. opoczyńskiego medyczne

Szanowny Panie Ministrze!

Powierzenie usług ratownictwa medycznego oraz nocnej i świątecznej pomocy lekarskiej różnym podmiotom spowodowało na terenie powiatu opoczyńskiego wyłączenie tych usług z zakresu usług świadczonych przez SPZOZ Szpital Powiatowy w Opocznie. Przy takim rozwiązaniu to chory lub jego najbliżsi muszą dokonywać wstępnej oceny stanu zdrowia, aby zwrócić się do właściwego podmiotu (nocna pomoc, pogotowie lub SOR), który może udzielić pomocy. Powoduje to wydłużenie czasu uzyskania pomocy. Kolejnym problemem wynikającym z rozdzielenia świadczenia usług na różne podmioty są poważne trudności z uzyskaniem aktu zgonu w godzinach wieczornych i nocnych. Argumenty te przemawiają za tym, aby jeden publiczny podmiot udzielał świadczeń medycznych ratujących życie i zdrowie.

   Mając na uwadze powyższe, zwracam się do Pana z prośbą o odpowiedź na następujące pytania:

   1. Kto jest zobowiązany do wystawienia aktu zgonu, w przypadku gdy nastąpił w godzinach nocnych, skoro świadczenia medyczne w zakresie transportu medycznego, oddziału ratunkowego oraz nocnej pomocy lekarskiej świadczą trzy oddzielne podmioty, w tym dwa prywatne?

   2. Czy świadczenie usług ratownictwa medycznego (w tym transportu) przez podmioty prywatne niebędące integralną częścią szpitali państwowych nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia pacjentów?

   3. Kto poniesie konsekwencje śmierci lub uszczerbku na zdrowiu pacjenta, który nie otrzyma właściwej pomocy medycznej w związku z niewystarczającym poziomem jakości świadczenia usług transportu medycznego przez podmioty prywatne niebędące integralną częścią szpitali?

   Z poważaniem

   Posłowie Robert Telus i Marcin Witko

   Warszawa, dnia 20 listopada 2013 r.

ODPOWIEDŹ NA INTERPELACJE  nr 22613

sekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia - z upoważnienia ministra 

Szanowna Pani Marszałek! W nawiązaniu do interpelacji panów posłów Roberta Telusa i Marcina Witko w sprawie świadczenia usług medycznych w zakresie transportu sanitarnego, nocnej pomocy lekarskiej oraz oddziału ratunkowego na terenie powiatu opoczyńskiego, złożonej przy piśmie z dnia 26 listopada 2013 r., znak: SPS-023-22613/13, przedstawiam poniżej odpowiedzi na pytania panów posłów.

   Ad 1. Osobą uprawnioną do stwierdzenia zgonu zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634, z późn. zm.) jest lekarz, na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń, z zastrzeżeniem sytuacji określonych w odrębnych przepisach.

   Uprawnienie to znajduje odzwierciedlenie w przepisie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687, z późn. zm.) oraz w przepisach rozporządzenia ministra zdrowia i opieki społecznej z dnia 3 sierpnia 1961 r. w sprawie stwierdzenia zgonu i jego przyczyny (Dz. U. Nr 39, poz. 202) wydanego na podstawie art. 11 ust. 3 ww. ustawy.

   Zgodnie z ww. przepisami zgon i jego przyczyna powinny być ustalone przez lekarza leczącego chorego w ostatniej chorobie. Stwierdzenie zgonu i jego przyczyny powinno nastąpić w drodze oględzin dokonywanych przez lekarza lub w razie jego braku przez inną osobę powołaną do tej czynności przez właściwego starostę, przy czym koszty tych oględzin i wystawionego świadectwa nie mogą obciążać rodziny zmarłego.

   Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że przyczyną zgonu było przestępstwo, w takim wypadku kartę zgonu wystawia lekarz, który na zlecenie sądu lub prokuratora dokonał oględzin lub sekcji zwłok.

   W przypadku gdy żaden lekarz nie udzielał zmarłemu świadczeń zdrowotnych w okresie 30 dni przed dniem zgonu bądź lekarz taki zamieszkuje w odległości większej niż 4 km od miejsca, w którym znajdują się zwłoki, albo z powodu choroby lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może dokonać oględzin zwłok w ciągu 12 godzin od chwili wezwania, kartę zgonu wystawia lekarz, który stwierdził zgon, będąc wezwanym do nieszczęśliwego wypadku lub nagłego zachorowania.

   Jednocześnie stwierdzenie zgonu możliwe jest także przez lekarza na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 757), o ile wchodzi on w skład zespołu ratownictwa medycznego.

   Powyższe przepisy odnoszą się do wszystkich podmiotów leczniczych, w tym prywatnych, oraz do wszystkich osób wykonujących zawód medyczny. Zarówno zespoły ratownictwa medycznego, szpitalne oddziały ratunkowe, jak i nocna i świąteczna opieka zdrowotna udzielają świadczeń całodobowo i tym samym możliwe jest wystawienie karty zgonu przez te podmioty w ciągu całej doby.

   Ad 2. i 3. Odnosząc się do pytania o świadczenie usług ratownictwa medycznego (w tym transportu) przez podmioty prywatne, należy przede wszystkim podkreślić, iż świadczenia w rodzaju ratownictwo medyczne i transport sanitarny wykonywany w ramach lecznictwa szpitalnego czy nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej są całkowicie odrębnymi rodzajami świadczeń. Transport sanitarny w myśl art. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest to przewóz osób albo materiałów biologicznych i materiałów wykorzystywanych do udzielania świadczeń zdrowotnych wymagających specjalnych warunków transportu. Jest to tzw. świadczenie towarzyszące obok zakwaterowania i wyżywienia w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń całodobowych lub całodziennych. Transport sanitarny jest elementem każdego świadczenia opieki zdrowotnej kontraktowanego i finansowanego ze środków publicznych jako świadczenie gwarantowane. Z brzmienia art. 41 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych wynika, że na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego ubezpieczonemu przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego, w tym lotniczego, do najbliższego podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem, m.in. w przypadkach:

   1) konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w podmiocie leczniczym,

   2) wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

   Jednocześnie art. 33 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym mówi, że ˝w razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego zapewnia niezwłoczny transport sanitarny pacjenta urazowego albo osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie˝.

   Tym samym każdy świadczeniodawca działający w ramach umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia zobowiązany jest co do zasady do zapewnienia transportu sanitarnego na rzecz swoich podopiecznych, w tym także transportu sanitarnego w przypadkach nagłych.

   Czym innym są natomiast świadczenia gwarantowane w rodzaju ratownictwo medyczne. Zgodnie z § 2 rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ratownictwa medycznego (Dz. U. Nr 139, poz. 1137) ˝świadczeniami gwarantowanymi są świadczenia opieki zdrowotnej, udzielane przez zespoły ratownictwa medycznego, w rozumieniu ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, w warunkach pozaszpitalnych, w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego˝.

   Należy ponadto wskazać, że § 2 ust. 11 wzoru umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - ratownictwo medyczne mówi, że ˝zespoły ratownictwa medycznego zapewniające, zgodnie z planem działania systemu, gotowość do udzielania świadczeń nie mogą realizować w tym czasie zleceń od innych podmiotów oraz udzielać świadczeń wynikających z realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w innych rodzajach świadczeń, a w szczególności leczenia szpitalnego, nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, transportu sanitarnego w podstawowej opiece zdrowotnej˝.

   Wszystkie przywołane przepisy obligują szpitale do zapewnienia transportu sanitarnego na rzecz swoich pacjentów, w tym także na rzecz pacjentów w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, w razie konieczności ich przewiezienia do innych podmiotów leczniczych lub do miejsca zamieszkania. Koszt takiego transportu mieści się w kosztach świadczenia opieki zdrowotnej zakontraktowanego u danego świadczeniodawcy. Zaangażowanie zespołów ratownictwa medycznego do realizacji tych zadań jest nie tylko niezgodne z obowiązującymi przepisami, ale dodatkowo powoduje wyłączenie zespołów ratownictwa medycznego z gotowości do wykonywania medycznych czynności ratunkowych w przypisanym im rejonie operacyjnym i niesie niebezpieczeństwo nieudzielenia w tym czasie przez zespół ratownictwa medycznego pomocy medycznej osobie w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

   Nawiązując natomiast do zastrzeżeń w realizowaniu świadczeń ratownictwa medycznego i transportu sanitarnego przez podmioty prywatne, uprzejmie informuję, iż wykonywanie tych zadań stanowi działalność leczniczą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 217). Działalność ta może być wykonywana jedynie przez podmioty lecznicze, którymi są:

   1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.) we wszelkich formach przewidzianych dla wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej,

   2) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej,

   3) jednostki budżetowe, w tym państwowe jednostki budżetowe tworzone i nadzorowane przez ministra obrony narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra sprawiedliwości lub szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, posiadające w strukturze organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki zdrowotnej,

   4) instytuty badawcze, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. Nr 96, poz. 618 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 185, poz. 1092),

   5) fundacje i stowarzyszenia, których celem statutowym jest wykonywanie zadań w zakresie ochrony zdrowia i których statut dopuszcza prowadzenie działalności leczniczej,

   5a) posiadające osobowość prawną jednostki organizacyjne stowarzyszeń, o których mowa w pkt 5,

   6) osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku państwa do Kościoła katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku państwa do innych Kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

   - w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą.

   Na mocy art. 161c ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych Narodowy Fundusz Zdrowia oraz podmiot leczniczy zawierają umowy o wykonywanie transportu sanitarnego z podmiotami dysponującymi środkami transportu. Środki transportu sanitarnego muszą spełniać cechy techniczne i jakościowe określone w polskich normach przenoszących europejskie normy zharmonizowane. Należy więc stwierdzić, że wymagania w odniesieniu do wszystkich podmiotów realizujących transport sanitarny są takie same - niezależnie od ich charakteru (publiczny, prywatny). Szczegółowe zasady świadczenia usług transportu sanitarnego są regulowane na mocy umowy zawartej pomiędzy wykonawcą a zlecającym. Umowa ta nie może naruszać przepisów dotyczących transportu sanitarnego w zakresie jego standardu i dostępności wymienionych powyżej.

   Z kolei system Państwowe Ratownictwo Medyczne, w ramach którego udzielane są świadczenia zdrowotne z zakresu ratownictwa medycznego, działa na obszarze województwa na podstawie wojewódzkiego planu działania systemu sporządzanego przez wojewodę. Plan zatwierdzony przez ministra zdrowia stanowi podstawę do kontraktowania świadczeń zdrowotnych z zakresu ratownictwa medycznego przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Zgodnie z art. 49 ust. 5 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym do postępowania w sprawie zawarcia umów z dysponentami zespołów ratownictwa medycznego na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego, ich zawierania, rozliczania i kontroli stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

   Podkreślenia wymaga, że zakres świadczeń i zobowiązania, jakie nakładane są na mocy ww. umów na niepubliczne i publiczne podmioty lecznicze, są takie same. Status podmiotu leczniczego nie ma więc wpływu na jakość i dostępność świadczeń ratowniczych.

   Powyższa zasada odnosi się także do równego traktowania podmiotów leczniczych (publicznych i niepublicznych) przystępujących do konkursu ofert w Narodowym Funduszu Zdrowia i nie pozwala na wyeliminowanie jakiejkolwiek grupy świadczeniodawców ze względu na ich status prawny. Istotne jest, że część publicznych zakładów opieki zdrowotnej (zwłaszcza szpitali powiatowych) przekształciła się w podmioty lecznicze będące przedsiębiorcami i są to niekiedy jedyne podmioty na terenie danego powiatu udzielające świadczeń z zakresu ratownictwa medycznego.

   Należy wskazać, iż już od początku reformy systemu opieki zdrowotnej w Polsce wraz z wprowadzeniem z dniem 1 stycznia 1999 r. powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej odbywa się na podstawie umów zawieranych ze świadczeniodawcami. Tak więc już od 13 lat wcześniej zakłady opieki zdrowotnej, a obecnie podmioty lecznicze (publiczne i niepubliczne) mogą na równych prawach i jednakowych zasadach przystępować do konkursów ofert ogłaszanych na początku przez kasy chorych, a obecnie przez Narodowy Fundusz Zdrowia.

   Procedura konkursowa wskazana w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z jednej strony oparta jest na zasadzie równego traktowania wszystkich świadczeniodawców (art. 134), zaś z drugiej strony celem jej jest wyłonienie takiego podmiotu leczniczego, który zaoferuje najwyższą jakość udzielanych świadczeń w połączeniu z kryterium cenowym. Takie postępowanie jest zgodne z interesem świadczeniobiorców i płatnika (w przypadku zespołów ratownictwa medycznego jest nim budżet państwa).

   Co do propozycji zawarcia umowy przez jeden podmiot leczniczy na realizację nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, leczenie szpitalne i ratownictwo medyczne uprzejmie informuję, iż obowiązujące przepisy nie wykluczają takiej możliwości. Ostatecznie uzależnione jest to od co najmniej dwóch okoliczności. Po pierwsze, podmiot leczniczy musi złożyć ofertę na wszystkie ww. rodzaje świadczeń, co jest całkowicie dobrowolną czynnością, a po drugie, jego oferta musi zostać wybrana przez Narodowy Fundusz Zdrowia jako najkorzystniejsza. Jak wskazano powyżej, w tym zakresie obowiązują jednak regulacje wynikające z ustawy o oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, co jest zgodne z interesem świadczeniobiorców i płatnika.

   Z poważaniem

   Sekretarz stanu

   Sławomir Neumann

   Warszawa, dnia 8 stycznia 2014 r.

http://www.sejm.gov.pl/Sejm7.nsf/InterpelacjaTresc.xsp?key=4AE91A10

2016-02-08
Czyste powietrze to priorytet

O tym jak ważna jest czystość powietrza nikogo nie trzeba przekonywać. Władze samorządowe również zdają sobie z tego doskonale sprawę i podejmują w tym kierunku działania. W poniedziałek 25 stycznia odbyło się w tej sprawie spotkanie w Urzędzie Miasta w Tomaszowie.

2016-01-18
Podsumowanie roku 2015!

 

Tak wyglądał rok 2015 w Tomaszowie Mazowieckim.

2016-01-14
Wojewoda Zbigniew Rau z wizytą w Tomaszowie

Zbigniew Rau, nowy wojewoda łódzki wybrał Tomaszów na miejsce swojej pierwszej wizyty. W środę wojewoda odwiedził Urząd Miasta oraz Starostwo Powiatowe.

PIS

Lech Kaczyński

KPPIS

Janusz Wojciechowski

Copyright © 2018 Marcin Witko - Prezydent Miasta Tomaszowa Mazowieckiego - Wszelkie prawa zastrzeżone
Realizacja: Dianthus
Dokument wydrukowany ze strony: www.witkomarcin.pl/sejm/interpelacje/interpelacja-do-ministra-zdrowia-w-sprawie-swiadczenia-uslug-medycznych-w-zakresie-transportu-medycz/